Archetyp Świat - pozycja odwrócona

Archetyp Świat w pozycji odwróconej – Pustka.

Karta Świat w pozycji odwróconej uosabia archetyp Pustki, stanu wewnętrznego, w którym człowiek nie dostrzega żadnego sensu w swoim życiu, nie widzi potrzeby realizowania swoich uzdolnień i talentów, nie czuje potrzeby pozostawienia po sobie śladu na Ziemi, czyli odrzuca swoją misję jaka by ona nie była. To dramatyczny stan, który bardzo często prowadzi do samobójstwa lub (w lepszym wypadku) do głębokiej depresji. Osoby, które realizują ten archetyp spędzają czas tempo patrząc w jeden punkt, nie wychodzą z łóżka, nawet nie próbują cokolwiek zrobić, gdyż według nich jakiekolwiek działania nie mają racji bytu, ponieważ niczego nie zmienią. Według ich mniemania ten świat jest skazany na zagładę i nic nie jest w stanie go uratować. Nie widzą piękna, jakie ich otacza, nie dostrzegają heroizmu, jaki przejawia się w wielu ludzkich działaniach, nie rozumieją harmonii jaka jest w prostocie i wielkości jaka kryje się w miłości.

Nasze czasy obfitują w ludzi, którzy realizują ten archetyp. Bez trudu znajdziemy w swoim otoczeniu osoby dotknięte depresją, nie umiejące nadać swemu życiu sens albo realizujące się w sposób destrukcyjny, niszczący. Archetyp Pustki może się też przejawiać poprzez nerwice, fobie czy zachowania kompulsywne. Jak opowiadała jedna z moich Klientek: „Idę na zakupy, bo czegoś mi brakuje, kupuję całkowicie niepotrzebne mi rzeczy w nadziei, że zapełnią to wolne miejsce we mnie, które tak bardzo boli, ale kiedy wracam z zakupów, nadal jestem całkiem pusta, tylko na półkach w szafie przybyło do niczego niepotrzebnych rzeczy”. Kultura w jakiej obecnie żyjemy w swojej zewnętrznej formie sprawia wrażenie, iż jest pełna radości, młodości, zabawy i sukcesu. Z tego powodu nie widać, jak silnie we wnętrzu niektórych osób rozrasta się Pustka wewnętrzna i znudzenie wszystkim, co łatwo dostępne, lekkie, wymierne i przyjemne. Cywilizacja, w której żyjemy nie potrafi dostrzegać naturalnego piękna i uważa, że wszystko można kupić i sprzedać, a przez to staje się coraz bardziej jednowymiarowa, trywialna i nudna.

Osoby realizujące archetyp Pustki są tragicznie nieszczęśliwe i to nie tylko dlatego, że nie widzą sensu w swoim życiu, ale również i z tego powodu, iż cały czas mają nadzieję, że ktoś lub coś tę Pustkę w nich wypełni. Nie rozumieją, że nie jest to w ogóle możliwe – nikt i nic nie jest w stanie „wejść” do ich wnętrza i wypełnić je. To możemy zrobić tylko my sami. Nie ma takiej możliwości, by jakaś inna istota przeżyła za nas nasze życie. Dlatego też nie oczekuj Czytelniku, że napiszę tutaj, czym można wypełnić Pustkę, bo tego w odniesieniu do Ciebie nie wiem. Wiem jednak, że życie, w którym nie ma miejsca na pasję, na słuszne oburzenie, na prawo do walki o swoje przekonania, także jest puste. W naszej europejskiej cywilizacji doszliśmy do absurdu, w którym tzw. „poprawność polityczna” jest ważniejsza od prawdy i uczciwości, a jednocześnie słowa wypowiedziane publicznie nic nie znaczą i można je w każdej chwili zmienić, wyprzeć się ich, zmienić interpretację albo po prostu udać, że się ich nie wygłaszało. Przykład? Każda wypowiedź dowolnego polityka. A co to ma wspólnego z archetypem Pustki? Wszystko – jeśli człowieka otacza „pusty” świat, to coraz trudniej odnaleźć w sobie Pełnię.

Archetyp karty Świat - pozycja prosta

 Świat

Archetyp w pozycji prostej – Pełnia.

Arkan Świat w pozycji prostej symbolizuje archetyp Pełni – całkowitej harmonii i zjednoczenia się z makrokosmosem. Każdy z nas jest makrokosmosem, w którym znajduje odbicie cały Wszechświat, jego piękno i potęga. Czy sobie z tego zdajemy sprawę, czy nie, to tak jest. Jesteśmy niewielką cząstką ogromnej całości i doskonale rozumieją to te osoby, które realizują archetyp Pełni, który w swej istocie oznacza spójną całość, harmonię i doskonałość psychiczną człowieka, jest też idealną syntezą wewnętrznych przeciwieństw jakie w nim egzystują. Można go też nazwać istotą Duszy, która łączący siły świadome i nieświadome, widzialne i niewidzialne. Archetyp Pełni wyraża jedność osobowości jako całości. Oznacza holistyczne podejście do życia. Szczęśliwi są ci ludzie, którzy zasymilowali ten archetyp i potrafią realizować go w praktyce. Choć niestety, niewielu z nas potrafi tego dokonać.

Żyjąc zgodnie z tym archetypem, człowiek przestaje traktować siebie jako coś rozłącznego od otaczającego go świata, choć nie traci przy tym swojej indywidualności. Ma świadomość swojej wyjątkowości, ale rozumie, że wszystko, co istnieje jest także wyjątkowe. Nie stawia się ani wyżej, ani niżej od innych istot (rozumianych w jak najszerszym kontekście) i przyznaje im takie same prawa, jak i sobie. Archetyp Pełni zakłada nie tylko zjednoczenie się z makrokosmosem, ale i rozumienie zachodzących w nim procesów, przestrzeganie uniwersalnych Praw Kosmicznych. Żadne prawa funkcjonujące w dowolnym ze światów nie będą dziwić czy zaskakiwać człowieka, który go zasymilował, a znając je i rozumiejąc będzie umiał odpowiednio wykorzystać, z pożytkiem dla siebie i bez szkody dla innych.

Mówiąc o Prawach Kosmicznych mam na myśli:

1. Prawo Przyczyny i Skutku – wszystko ma swoją przyczynę i skutek. Nic się nie dzieje bez powodu. Nie ma przypadków – to, co posiejesz, to i zbierzesz.

2. Prawo Czci i Szacunku Wobec Całej Natury – nigdy nie wolno zapominać, że człowiek jest częścią przyrody, stanowi tylko jej ogniwo i bez niej nie mógłby istnieć.

3. Prawo Istnienia Siły Wyższej – czy w to wierzysz, czy nie jest we Wszechświecie Boska Moc, która dała pierwszy impuls do jego zaistnienia. Nieważne, jak tą moc nazwiesz – Absolutem, Bogiem, Demiurgiem, Siłą Sprawczą, Siłą Wyższą, ważne, byś umiał ją odczuć.

4. Prawo Jednoczące Siły Widzialne i Niewidzialne – wszystko, co istnieje we Wszechświecie jest jedną, wielką całością, makrokosmosem, który znajduje odbicie w najmniejszej cząsteczce, w mikrokosmosie.

5. Prawo Potrójnego Oddziaływania – wszystko, co uczynisz powróci do Ciebie potrojone, tak dobro, jak i zło. Z tego względu każdy Twój czyn, każda myśl powinna być poddana kontroli.

Jeśli człowiek nie będzie tych praw przestrzegać, to nigdy nie wprowadzi w swoje życie archetypu Pełni. Zawsze będzie czuł w sobie jakieś braki i niedostatki, jakąś Pustkę. Nieustannie będzie uważał, że w jakiejś sferze czegoś istotnego nie posiada. Jedynie realizacja archetypu symbolizowanego przez kartę Świat powoduje, że człowiek jest zadowolony z siebie i swego życia. Nie oznacza to, że niczego nie chce zmieniać. Miejsce na doskonalenie się i rozwój duchowy w naszym życiu jest zawsze, ale zmienia się punkt wyjścia. Człowiek nie realizujący tego archetypu doskonali się, ponieważ jest mu źle, nie jest zadowolony z siebie i tego, co osiągnął i chce to zmienić. Osoba, która zasymilowała archetyp Pełni, rozwija się, choć jest jej dobrze i czuje się usatysfakcjonowana sobą i swoim życiem, ale będąc istotą holistyczną, rozumie, że rozwój jest obowiązkiem człowieka i w tym zawiera się nasza duchowość.

Archetyp Pełni zawiera w sobie również takie wartości jak zrozumienie dla innych, tolerancja, otwartość na to, co nowe, zrozumienie dla każdego rodzaju inności, wyklucza zaś jakiekolwiek przejawy ksenofobii, niechęci etnicznej, rasizmu, dyskryminacji religijnej czy jakiejkolwiek innej. Zakres oddziaływania tego archetypu jest niezwykle szeroki i bogaty, podobnie zresztą jak i każde inne znaczenie arkanu Świat.  

Aspekt psychologiczny archetypu – człowiek, który przekroczył ogólnie dostępne ramy rozwoju, ideał, doskonałość w ludzkiej postaci, mądrość i wyrozumiałość, pełnia, harmonijna osobowość, zadowolenie czerpane z tego, co otacza, wolność duchowa, oświecenie, poczucie bezpieczeństwa, równowagi i harmonii z otaczającym światem oraz kosmosem, zdolność do postrzegania siebie jako mikrokosmosu, w którym odbija się makrokosmos, tolerancja, otwartość na nowe, empatia, przestrzeganie Praw Kosmicznych.

Aspekt prognostyczny archetypu – najwyższe szczęście, osiągnięcie celu, jaki się wcześniej wytyczyło, spotkanie z kimś kogo się kocha, a kogo się dawno nie widziało, spełnienie marzeń, realizacja planów, praca, którą się lubi i wykonuje nie tylko ze względów materialnych, zaspokojenie ambicji, sukces przynoszący publiczną aprobatę i korzyści materialne, dobrze wykorzystywana wiedza zdobyta poprzez doświadczenie, poszerzenie horyzontów umysłowych, podróże i badania naukowe, satysfakcjonujące kontakty z obcokrajowcami, zwycięstwo ducha nad materią, wejście na szczyt.

Wzorzec literacki – 1 List do Koryntian 13.

Wzorzec mitologiczny – Bóg-Ojciec (mitologia chrześcijańska); Budda (mitologia buddyjska).

W Nowym Roku

Święta i Sylwester minęły nam spokojnie, w domowej atmosferze, na wspólnych spacerach i zabawach z psami. Nareszcie mieliśmy dość czasu dla siebie.
Ala coraz pewniej się czuję. Mamy nadzieję, że zaczyna wierzyć, iż nasz dom jest jej domem. Powoli przybiera na wadze. W ciągu dwóch tygodni przytyła 2 kg, co bardzo nas cieszy, choć nadal widać każdą kosteczkę i można by było na niej uczyć się budowy psiego kośćca.
A ja piszę książkę "Archetypy Tarota", którą mam nadzieję skończyć i oddać do druku pod koniec stycznia.
A to nasza Przylaszczka (skrót od Przytulaszczka):

I cała trójka odpoczywająca po spacerze:

Ala

Tęsknoty i smutku po śmierci Alisi nie ukoi nic... Ale jest tyle dogów porzuconych, skrzywdzonych, głodzonych i bitych, że uznaliśmy z mężem, iż najlepszym sposobem upamiętnienia Alisi będzie przyjęcie do naszego domu psa w potrzebie. Przecież mieliśmy puste miejsce na kanapie, wolną miskę, cztery ręce do głaskania i dwa serca gotowe pokochać...
I do naszego "Domu Dogów" przybyła Ala, maleńka suczynka arlekinka. Została odebrana wraz z siostrą Andzią z tragicznych warunków. Żyła w chlewie, na gołym betonie, na który rzucono nędzną garstkę siana. Była bita i głodzona. Ważyła zaledwie 45 kg (powinna 60) i wszystkiego się bała. Jest z nami od 17.12. Powoli się otwiera, próbuje raz jeszcze zaufać człowiekowi. Bardzo jej w tym pomagają moi chłopcy - Filip i Tomik. Bardzo Wam dziękuję chłopaki!
A to nasza Ala:

Alisia

Dziś o 01.10 w nocy umarła moja najlepsza Przyjaciółka, moja Księżniczka, moja Miłość - Alija Giga la Gothica.
Podarowała mi 7 lat i 7 miesięcy szczęścia, miłości, piękna i dobroci. Dała więcej niż jakikolwiek człowiek.
Alisiu! Kocham Cię...

Archetyp Głupca w pozycji odwróconej - cd.

Osoba realizująca archetyp Niewinnego poszukuje powrotu do Natury, pragnie czystości i pewnej naiwności, gdyż uważa, że kryje się w tym szczęście. Ani Sierota, ani Cwaniak nie mają takich dążeń. Oni uważają, że świat ma obowiązek zaspokajać ich potrzeby, a jeśli tak się nie dzieje, obwiniają swoje otoczenie o wszelkie możliwe i niemożliwe przewinienia, w sobie nie dopatrując się nawet najmniejszej skazy. Podchodząc tak a nie inaczej do życia nie zaprzątają oczywiście sobie głowy wyrzutami sumienia, a uczciwe jest to, co przynosi im korzyści. O ile Boże Dziecko w równym stopniu brało i dawało, a w dodatku robiło to w sposób spontaniczny i naturalny, o tyle Sierota i Cwaniak umieją tylko brać, ponieważ wypracowali w sobie przekonanie, że im należy się wszystko. Obciążają przy tym swoje otoczenie poczuciem winy, w czym szczególnie celuje typ Sieroty. Przeciwko Cwaniakowi łatwiej wystąpić, choć i on potrafi doskonale manipulować, ale bronienie się przed Sierotą jest niemożliwe – no bo jak wystąpić przeciwko osobie tak pokrzywdzonej przez los, pozbawionej rodziców, opieki, wsparcia. Sierota po mistrzowsku rozgrywa uczucie litości i z prawdziwą maestrią wywołuje w nas współczucie, a jeśli zaczynamy mieć dość bycia wykorzystywanym przez takiego człowieka, to możemy być pewni, że z dużą wprawą wpędzi nas w poczucie winy i wywoła wyrzuty sumienia.

Jest jeszcze jeden archetyp prezentowany przez odwróconego Głupca – Błazen. Nie ma on zbyt dużo cech Sieroty, ale wiele łączy go z Cwaniakiem. Idealnym obrazem tego archetypu jest Loki, jeden z bogów mitologii skandynawskiej. Typ Błazna to kpiarz, który drwi ze wszystkiego i wszystkich, dla niego nie ma świętości ani poczucia przyzwoitości. W łagodniejszej wersji jest rubaszny, w mniej łagodnej – wulgarny i chamski. Bardzo często ma mocno podkreśloną seksualność, dzięki czemu człowiek może na niego przenieść swoje problemy w tej sferze („to nie ja jestem wulgarny, wulgarny jest Błazen we mnie”). Wspólną cechą tych trzech postaci jest przekonanie, że należy im się wszystko, co tylko może oferować świat, ale sposób, w jaki biorą to sobie jest dość różny:

– Sierota otrzymuje to, co chce biorąc innych na litość,

– Cwaniak osiąga swoje cele sprytem, oszustwem i krętactwem,

– Błazen dostaje to, po co sięga dzięki bezczelności, wywoływaniu w innych poczucia wstydu i zażenowania.

Aspekt psychologiczny archetypu – cwaniactwo, matactwo, wykorzystywanie innych, branie na litość, wywoływanie poczucia winy, przekonanie: „świat jest podły, więc i ja muszę być podły”, prymitywność, chamstwo, wulgarność, seks traktowany instrumentalnie, oszustwa, kłamstwa, manipulacje, pozorna bezradność, granie na uczuciach innych, złośliwość, brak poczucia przyzwoitości.

Aspekt prognostyczny archetypu – przyznawanie sobie pełni praw i ograniczanie ich w odniesieniu do innych, chamskie i wulgarne wypowiedzi i zachowania, przekonanie, że żyje się wśród głupców, błaznowanie w sytuacji wymagającej powagi, oszustwa, matactwa, życie na czyjś koszt, uparte trzymanie się stereotypów, wzbudzanie w innych litości, liczenie na współczucie lub poczucie zażenowania innych, prostackie zachowania w sferze seksualnej, gry psychologiczne.

Wzorzec literacki – Dyl Sowizdrzał.

Wzorzec mitologiczny – Loki (mitologia skandynawska), Kojot (mitologia indiańska), ludowe diabły (mitologia chrześcijańska).

Rozkład

Jeśli chcesz zrozumieć, w jaki sposób funkcjonuje w Tobie Czytelniku archetyp Głupca, zrób poniższy rozkład.

                                         

                        1              2                 3             4

                               5                6               7

Znaczenia poszczególnych pozycji:

1. Kiedy bywam Głupcem w swoim życiu?

2. W czym mi to pomaga?

3. W czym mi to szkodzi?

4. Który wariant archetypu Głupca realizuję najczęściej?

5. Jakie korzyści uzyskuję z bycia Głupcem?

6. Kto w moim otoczeniu najpełniej prezentuje archetyp Głupca?

7. Co mogę zrobić, by spełnić się jako Boże Dziecko?

Archetyp Głupca w pozycji odwróconej

Archetyp w pozycji odwróconej – Sierota, Błazen, Cwaniak.

Arkan Głupca w pozycji odwróconej prezentuje całkowicie odmienny archetyp – Sieroty, Błazna, Cwaniaka (z angielskiego – tricster). Najlepszym przykładem życiowym tego archetypu jest Sierota, czyli osoba, która straciła rodziców (lub wmawia innym, że tak się stało) i żeruje na tym, odwołując się do uczuć wyższych osób ze swego otoczenia i wywołując w nich litość.

Innym wariantem realizacji tego archetypu jest Cwaniak. Według niego inni ludzie, całe jego otoczenie, wręcz wszystko, co istnieje, powinno zaspokajać jego potrzeby. Dla mężczyzny Sieroty lub Cwaniaka rola kobiety sprowadza się do zapewnienia mu opieki, wsparcia, zachwytu nad jego osobą i wyrażania wdzięczności za to, że on istnieje i pozwala się adorować. Kobieta realizująca ten archetyp uważa, że mężczyzna ma jej zapewnić bezpieczeństwo i utrzymanie, a ona wyświadczy mu łaskę i będzie z nim.

Uczucia Sieroty są trudne do zniesienia. Świat jawi się mu jako źródło nieustannych niebezpieczeństw, a nikczemnicy i pułapki czają się wszędzie. Jest to biegunowo odwrotne podejście do życia od tego, które prezentuje Boże Dziecko z całkowitą ufnością powierzające się prowadzeniu przez Siłę Wyższą. Sierota wszędzie dostrzega „przepaście”, w które może zostać wciągnięta, a Cwaniak – te, w które można wciągnąć innych.

Dominującym uczuciem Sieroty jest strach, a jedyną motywacją do działania – chęć przetrwania. Sierota może podłe zachowanie uznać za prawidłowe i pozytywnie zgodnie z rozumowaniem: „Skoro wszyscy są nikczemnikami, zrobię coś pierwszy, zanim ktoś mi to zrobi” i z Sieroty przekształca się w Cwaniaka, przynajmniej w odbiorze społecznym. Człowiek żyjący zgodnie z omawianym archetypem, chcąc uciec od strachu, łatwo wplątuje się w sieci uzależnień mentalnych, np. postrzega pracę jako harówkę, twierdzi, że jej nienawidzi, ale nie podejmuje żadnych działań, by zmienić profesję lub miejsce jej wykonywania, a tłumaczy to słowami: „muszę wykarmić dzieci”.

Kobieta Sierota łatwo dochodzi do przekonania, że wszyscy mężczyźni są podli i pozostaje w destrukcyjnym związku, w którym jest znieważana i dyskryminowana, ponieważ „on i tak nie jest jeszcze najgorszy”.